Bill Viola

New York, 1951

Website

Bill Viola benutte als een van de eersten de kunstzinnige mogelijkheden van het nieuwe medium video in werken waarin niet alleen het bewegende beeld zelf maar ook de presentatie ervan een rol speelt. Sinds zijn eerste ‘installaties’ uit de jaren zeventig is hij uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende videokunstenaars, waarbij hij steeds nauw samenwerkt met zijn partner Kira Perov. De christelijke traditie en religieuze symboliek, maar ook het Japanse Zenboeddhisme vormen een bron van inspiratie voor zijn werk dat veelal handelt over zelfonderzoek en zelfbewustzijn van de mens ten opzichte van het miraculeuze. Door de gefilmde beelden vertraagd af te spelen, rekt hij het momentane uit en wordt onze ervaring van de handelingen verhevigd.

In mei 2014 maakte hij op verzoek van de deken van Saint Paul’s Cathedral in Londen een installatie getiteld Martyrs. Met dat werk reageerde hij op een fresco over het martelaarschap van Paulus die in de kathedraal aanwezig is. Voor Viola speelde daarin vooral de vraag: waarvoor zou jij je leven willen geven? Voor welk ideaal, voor welk hoger doel? Een variant op dit werk wordt in vier delen getoond in de kleine altaar nissen in de Paulusabdij. Elke martelaar wordt onderworpen aan een natuurkracht. Het doorstaan van externe krachten als aarde, water, vuur en lucht, staat symbool voor een innerlijke zoektocht.

In een kleine gastenkamer op St. Catharinadal tonen we Catherine’s Room, een werk uit de collectie van Museum De Pont in Tilburg. Voor dit werk liet Viola zich inspireren door een veertiende eeuws ‘predella’ met scènes uit het leven van de heilige Catharina van Siena van de schilder Andrea di Bartolo.

Catherine’s Room, 2001. Foto: Peter Cox.