Maria Roosen

Oisterwijk, 1957

Website

Instagram

In haar werk – of ze nu tekent, schildert of beelden maakt – zoekt Maria Roosen steeds naar natuurlijke en vanzelfsprekende vormen. Ze werkt graag met glas en waterverf omdat dat materiaal als vanzelf vloeit. Zo ontstaan gestolde bewegingen, wordt een energie-moment vastgelegd. Haar sculpturen noemt ze zelf ‘Tools for feelings’, gereedschap om gevoelens uit te drukken. Het zijn de verbeelding van wezenlijke onderwerpen uit het leven; zoals het wonder van vruchtbaarheid, de kleur en kracht van groei en bloei; de verbeelding van liefde en de ontmoeting, maar ook van het proces van verlies en rouw.

Voor de Biënnale in Oosterhout komt ze met een nieuwe oplossing voor het afrasteren van een boerenweide. Voortbordurend op de agrarische functie die de Paulusabdij van oudsher heeft gehad, bedacht ze een snoer van eieren dat het traditionele prikkeldraad moet vervangen. Het ei is letterlijk en figuurlijk de basis van leven, de perfect ontworpen container voor het groeiende kuiken. Maar laat je niet in de luren leggen: deze eieren zijn van kalk, gemaakt om moeder de gans voor de gek te houden en het legproces te sturen. De mens wil immers altijd aan de touwtjes trekken..

Voor het voorplein van St. Catharinadal laat ze zich inspireren door de historische figuren van Maria Magdalena en Daphne en de hedendaagse weduwe: Het groeiproces, het bedekkende, verhullende en troostende dat is de basis voor een nieuw beeld, waarbij de vormen in het hout zelf uitgangspunt zijn.

Shelter (zij-aanzicht), 240 x 140 Ø cm, moeraseik, 2020.

Studie voor shelter 2, 2020. Aquarel, eikenhout en kalk. Foto Studio Schuurman.